Πολιτικά Ημερολόγια

Αφορμή γι αυτό το κείμενο στάθηκε μια συζήτηση με γνωστό μου τις προάλλες. Ο γνωστός μου είναι αναρχικός, αντιφασίστας, αντισεξιστής, καταρτισμένος, καλλιεργημένος, ηθικό στοιχείο, γενικώς ένα άτομο πολύ υψηλού επιπέδου. Πάνω λοιπόν σε μια πολιτική συζήτηση μου είπε «από τα τρία, θα πάρει το μακρύτερο». Προς στιγμήν στο μυαλό μου δημιουργήθηκε ένα μικρό κενό. Όχι ότι δεν γνωρίζω την φράση, την γνωρίζω, ζω ανάμεσα στον κόσμο όπως όλοι μας. Όμως είμαι γυναίκα, δεν έχω τρία, ούτε μακρύτερο, γι αυτό δεν μπορώ να ταυτιστώ πραγματικά με το νόημα της φράσης αυτής κι όταν την ακούω το μυαλό ακινητεί στιγμιαία. Βρέθηκα λοιπόν σε αμηχανία όπως τόσες άλλες φορές κι είπα να γράψω ένα κείμενο για τα βρισίδια από την μεριά των γυναικών. Προσωπικώς δεν βρίζω ποτέ. Νευριάζω, βρίζω, αλλά δεν χρησιμοποιώ αυτές τις γνωστές βρισιές που σχετίζονται με τα γεννητικά όργανα και την σεξουαλική πράξη. Ο λόγος είναι απλός: αυτές οι βρισιές είναι φαλλοκρατικές, κατασκευάστηκαν από άντρες, παρουσιάζουν το...

    ( η φωτογραφία που βλέπετε δεν είναι αυτή που συζητιέται στο κείμενο που ακολουθεί, για        λόγους δεοντολογίας διάλεξα μια άλλη. Την επίμαχη και υπό συζήτηση  φωτογραφία μπορείτε να δείτε εδώ  https://www.instagram.com/p/BdM1YgiHsrM/?utm_source=ig_embed ,)     Η πλήρης πρόταση του Γκυ Ντεμπόρ λέει πως στην Κοινωνία του θεάματος  ο άνθρωπος πέρασε από την αξιολόγηση του ουσιαστικού είναι στο έχειν , κι από το (πόσα) έχειν στο φαίνεσθαι . Η περίπτωση της Μαρίνας Βερνίκου της γνωστής εφοπλιστικής οικογένειας Βερνίκου, που με μια φωτογραφία της του Ταζ Μαχάλ μέσα στην ομίχλη έθεσε υποψηφιότητα στον διαγωνισμό φωτογραφίας του National Geographic Travel, είναι εκείνη που τα όρια ανάμεσα στο ποιος έχει πόσα και πόσο πολύ μπορεί να φαίνεται συγχωνεύονται, με αποτέλεσμα να κοντεύουμε να δούμε την επίσημη ανακήρυξη της  σε είναι ( ...η καλύτερη φωτογράφος σε αυτήν την κατηγορία για το 2018). Τελεία. Από εκεί και...

Έχω  μια εξομολόγηση να κάνω: είμαι γυναίκα και δεν κάνω Παπ-τεστ. Γενικά δεν πηγαίνω σε γιατρούς, αλλά ειδικότερα αποφεύγω τελείως τους γυναικολόγους. Στην δουλειά και σε παρέες, όσες φορές το έχω αναφέρει ξεσηκώνεται κατακραυγή εναντίον μου από τις άλλες γυναίκες κι η φωνή της "κοινής λογικής" υψώνεται κατακρίνοντας την στάση μου. Εμένα φυσικά δεν με νοιάζει, αποφασίζω μόνη μου για το σώμα μου και δεν ρωτάω ποτέ κανένα για όλα όσα αφορούν μόνο εμένα, όμως τα ερωτήματα είναι δύο: 1) από πού κι ως πού υψώνεται αυτή η γενική κατακραυγή;  2) γιατί δεν πηγαίνω σε γυναικολόγους; Η απάντηση και στα δύο ερωτήματα εμπλέκεται με τους αντίθετους πόλους ενός ζητήματος εξουσίας, της εξουσίας που ασκεί πάνω στον άνθρωπο η Ιατρική. Οι γνωστοί μου  μού λένε πως πρέπει να συμμορφωθώ στην εξουσία γιατί δεν είναι εξουσία αλλά το καλό μου, που δεν το βλέπω. Εγώ λέω πως δεν θα συμμορφωθώ και το καλό μου θα το ορίσω μόνη μου. Υποθέτω ότι στο πρώτο ερώτημα, στο πώς δημιουργείται η α...

Les prodiges da la libert é Entre les dents d' un pi è ge La patte d' un renard blanc Et du sang sur la neige Le sang du renard blanc  Et des traces sur la neige Les traces du renard blanc Qui s' enfuit sur trois pattes Dans le soleil couchant Avec entre les dents un li èvre encore vivant. Tα θαύματα της ελευθερίας Μέσα στα δόντια μιας παγίδας Το πόδι μιας άσπρης αλεπούς Και ίχνη πάνω στο χιόνι Τα ίχνη της άσπρης αλεπούς Κι αίμα πάνω στο χιόνι Το αίμα της άσπρης αλεπούς Που φεύγει τρέχοντας στα τρία Στον ήλιο που γέρνει, Κρατώντας ανάμεσα στα δόντια Ένα λαγό, ακόμα ζωντανό ( μετάφραση από την Melusine)

There are women of many descriptions In this queer world, as everyone knows Some are living in beautiful mansions And are wearing the finest of clothes There are blue blood queens and princesses Who have charms made of diamonds and pearl But the only and thoroughbred lady Is the Rebel Girl That’s the Rebel Girl, the Rebel Girl! To the working class, she’s a precious pearl She brings courage, pride and joy To the fighting Rebel Boy We’ve had girls before, but we need some more In the Industrial Workers of the World For it’s great to fight for freedom With a Rebel Girl Yes, her hands may be hardened from labor And her dress may not be very fine But a heart in her bosom is beating That is true to her class and her kind And the grafters in terror are trembling When her spite and defiance she’ll hurl For the only and thoroughbred lady Is the Rebel Girl

Οι προδομένοι εραστές (Ζακ Πρεβέρ) "Εγώ είχα την λάμπα κι εσύ είχες το φως.  Ποιός πούλησε το φιτίλι;" Το παραπάνω ποίημα του Ζακ Πρεβέρ μιλάει για έναν προδομένο έρωτα. Ένα έρωτα που έσβησε μόνος του, που φθάρθηκε με την πάροδο του χρόνου. Ποιήματα σαν αυτά, για έρωτες που έσβησαν αλλά πρώτα έλαμψαν, φαίνεται ως δεν θα βλέπουμε πια στο μέλλον παρά μόνο από εφήβους, από εκείνους που δεν πρόλαβαν να μάθουν το μάθημα της πολιτικής ορθότητας στον έρωτα. Εντύπωσή μου είναι πως ζούμε σε ένα κόσμο μειωμένων προσδοκιών στα πάντα κι αυτό περιλαμβάνει όχι μόνο τις προσδοκίες μας ως πολιτικά όντα, αλλά ακόμα και τις προσδοκίες μας ως προς τις προαιώνιες και πανανθρώπινες ανάγκες μας, όπως είναι η αγάπη και ο έρωτας. Η γνώμη μου είναι πως στην ζωή, τα πάντα είναι πολιτική κι εμείς σε μεγάλο βαθμό χειρωγωγίσιμοι.  Η αντίληψη που είχε η κοινωνία για τον έρωτα προ μόλις 30 ετών, εκείνου που σε παρασύρει, σε γεμίζει, τον εξομολογείσαι και θες να τον φωνάξεις σε όλη την γη,...