Πολιτικά Ημερολόγια

Το ζήτημα είναι πως υπάρχουν πράγματα που για να δημιουργήσεις χρειάζεται χρόνος, δεν φτάνει το τώρα, την αξία τους την παίρνουν από την διάρκεια, το νόημα τους αποκαλύπτεται μέσα από την διάρκεια. Οι ανθρώπινες σχέσεις χρειάζονται χρόνο για να   δημιουργηθούν, κι όσο πιο πολύ διαρκούν τόσο περισσότερο αξίζουν για μας. Ο εαυτός μας για να μας γίνει κατανοητός, για να μπορέσουμε να δομήσουμε κάποιο νόημα γύρω από το γιατί κάνουμε όσα κάνουμε, απαιτεί χρόνο κι ενδοσκόπηση. Η ζωή μας αποκτάει νόημα αν την αναλογιστούμε στην διάρκεια της, αν την σχεδιάσουμε για πολλά χρόνια μετά, αν αναλογιστούμε τι πρέπει να κάνουμε ώστε να περάσουμε όμορφα όσο διαρκεί και στο τέλος της να μας θυμούνται με τον επιθυμητό για εμάς τρόπο.  «Να με θυμούνται» είναι ήδη ο πιο υψηλός ρεαλιστικός στόχος που μπορεί να έχει ο άνθρωπος της υπερμοντέρνας εποχής, ασύλληπτα υψηλός. Γνωρίζουμε ήδη από την προηγούμενη εποχή, την μοντέρνα/νεωτερική πως σε κάτι άλλο εκτός από τα γήινα δεν μπορούμε να...

E δώ και 10 χρόνια βρίσκομαι στην δυσάρεστη θέση να παρακολουθώ την εξέλιξη του φαινομένου της ζωής on-line και του ανθρωπότυπου που είχε ως αποτέλεσμα . Η ζωή on - line είναι μια εναλλακτική περιγραφή αυτού που στην Φιλοσοφία, την Κοινωνιολογία κλπ ονομάζεται υπερ-νεωτερική εποχή, υπερ-μοντέρνα ας πούμε. Το κύριο χαρακτηριστικό της είναι η διαφορά στην αντίληψη του χρόνου για όσους την ζουν. Ο χρόνος από την μια μεριά είναι πιεστικός ως προς το πόσο γρήγορα πρέπει να γίνουν όλα: fast food , fast track υποθέσεις, deadlines παντού, “αυτό έπρεπε να είχε γίνει εχθές». Από την άλλη μεριά o ίδιος χρόνος φαίνεται σαν να διαστέλλεται ή να πολλαπλασιάζεται χάρη στην τεχνολογική εξέλιξη των επικοινωνιών, μπορείς να είσαι μέσω του κομπιούτερ και του κινητού στις 10.00 σε σύνδεση με Αυστραλία, στις 10.02 σε σύνδεση με την καφετέρια στο χωριό σου, χώρια που μπορείς να διαβάζεις σχόλια στο Facebook και ταυτόχρονα στο Google plus σε δύο διαφορετικά παράθυρα στο κιν...

Τελευταια συνέβη ένα περιστατικό στην δουλειά. Μια συνάδελφος γύρω στα 32 είχε γενέθλια, έκανε πάρτυ και την άλλη μέρα μας έδειξε τις φωτογραφίες από το πάρτυ της. Φίλοι, διάφορες φιλες της κυρίως, μια πολυόροφη τούρτα φτιαγμένη λες με φρου-φρου, μικρά βεγγαλικά στα χέρια όλων, σαμπάνια με χρυσό περίβλημα, πιατάκια με χρυσά μοτίφ, χρυσά χάρτινα ποτηράκια, στην μέση η εορτάζουσα … και στο κεφάλι της μια τιάρα. Ναι, μια λεπτοφτιαγμένη τιάρα γεμάτη μικρά διάφανα στρας που τα μοτίφ της κάλυπταν όλο το μπροστινό μερος της κεφαλής. «Φοράς τιάρα»; την ρώτησα. «Ε, αν δεν είμαι πριγκίπισσα στα γενέθλιά μου και στον γάμο μου, πότε θα είμαι;» μου απάντησε. Το θέαμα της φωτογραφίας και η απάντησή της θα ήταν γελοία αν ήταν έως 18 χρονών, αλλά επειδή είναι 32 χρονών, είναι τρομακτικά. Πώς είναι αυτή η συνάδερφος, τι τύπος είναι, πώς θα την περιέγραφα εγώ πριν από αυτό το περιστατικό; Μοιάζει με πολλές νέες συναδέλφους στα βασικά, διαφέρουν στο τι χρώμα μαλλιά έχουν και τι χρώμα αυτοκίνητ...

Ενα τραγούδι των Στίχοιμα γύρω από τα πολιτικά συνθήματα των τοίχων που επικεντρώνονται στον καταναλωτισμό, την αστυνόμευση, την Κοινωνία του Θεάματος.

    ( η φωτογραφία που βλέπετε δεν είναι αυτή που συζητιέται στο κείμενο που ακολουθεί, για        λόγους δεοντολογίας διάλεξα μια άλλη. Την επίμαχη και υπό συζήτηση  φωτογραφία μπορείτε να δείτε εδώ  https://www.instagram.com/p/BdM1YgiHsrM/?utm_source=ig_embed ,)     Η πλήρης πρόταση του Γκυ Ντεμπόρ λέει πως στην Κοινωνία του θεάματος  ο άνθρωπος πέρασε από την αξιολόγηση του ουσιαστικού είναι στο έχειν , κι από το (πόσα) έχειν στο φαίνεσθαι . Η περίπτωση της Μαρίνας Βερνίκου της γνωστής εφοπλιστικής οικογένειας Βερνίκου, που με μια φωτογραφία της του Ταζ Μαχάλ μέσα στην ομίχλη έθεσε υποψηφιότητα στον διαγωνισμό φωτογραφίας του National Geographic Travel, είναι εκείνη που τα όρια ανάμεσα στο ποιος έχει πόσα και πόσο πολύ μπορεί να φαίνεται συγχωνεύονται, με αποτέλεσμα να κοντεύουμε να δούμε την επίσημη ανακήρυξη της  σε είναι ( ...η καλύτερη φωτογράφος σε αυτήν την κατηγορία για το 2018). Τελεία. Από εκεί και...