Πολιτικά Ημερολόγια

Λένε μερικοί ότι ζούμε το 3ο κύμα του φεμινισμού. Αυτό είναι μεγάλο ψέμα, εάν φεμινισμός είναι το κίνημα που παλεύει για ίσα δικαιώματα μεταξύ ανδρών και γυναικών και ταυτόχρονα για αξιοπρέπεια. Δεν βλέπω σχεδόν πουθενά την προσπάθεια για αξιοπρέπεια: το πορνό βασιλεύει, το  κακοποιητικό σεξ διαφημίζεται ως το πιο απελευθερωτικό από όλα, το δικαίωμα στο κακοποιητικό σεξ ως βήμα απελευθερωτικό με την σειρά του.  Ζούμε όμως το 3ο κύμα μισογυνισμού, μεγάλο κύμα , δυνατό, που πολλές γυναίκες συμμερίζονται τις αρχές του (τον βιολογισμό) και πολλές υιοθετούν τον τρόπο ζωής που ταιριάζει σε αυτόν τον μισογυνισμό. Ναι, με την βοήθεια της πορνογραφίας και χιλιάδων άρθρων σε hip περιοδικά, η γυναίκα που είναι τώρα hot, είναι η πολύ ενημερωμένη λεπτεπίλεπτη ροδοδάκτυλη πριγκίπισσα, που το πρωί είναι επιτυχημένη εξέκιουτιβ και το βράδυ εφάμιλλη των πορνοστάρ σε σεξουαλικές επιδόσεις. Της αρέσει το BDSM, να την βρίζουν, να την εξευτελίζουν και τα περισσότερα φεμινιστικά σ...

Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή την πρόσφατη δολοφονία της φοιτήτριας στην Ρόδο, άκουσα πολύ αυτήν την πανηλίθια φράση "δεν έπρεπε να μπει στο αυτοκίνητό του την νύχτα". Όταν λέω "πολύ" εννοώ πως την άκουσα σχεδόν από όλα τα άτομα με τα οποία συζήτησα γι αυτό. Να μιλήσω λοιπόν εγώ που δεν μπαίνω σε κανενός το αυτοκίνητο μέρα ή νύχτα, για το πώς έγινε αυτό και τις συνέπειές του στην ζωή μου και στην ζωή των γύρω μου.  Καταρχάς να πω είναι πως δεν γεννήθηκα επιφυλακτική απέναντι στους άντρες, έγινα επιφυλακτική διδασκόμενη από όσα μου συνέβησαν. Το πρώτο περιστατικό που δεν θα το αναφέρω αναλυτικά στις φριχτές του λεπτομέρειες  (διότι δεν θέλω να το θυμάμαι εγώ η ίδια) συνέβη στα 18. Κάποια παιδιά από την γειτονιά μου που διασκέδαζαν στο ίδιο κλαμπ με εμένα, με πήραν με ένα φορτηγάκι της δουλειάς του μεγαλύτερου από όλους να με πάνε σπίτι μου γιατί είχα χάσει το τελευταίο λεωφορείο. Εννοείται ότι τους ήξερα όλους πολλά χρόνια, πηγαίναμε στις ίδιε...

Να πω καταρχάς πως ετούτο το κείμενο απευθύνεται σε όσες κι όσους νομίζουν πως εκπροσωπούν τον μέσο «κανονικό» άνθρωπο. Σε αυτούς δηλαδή που αν τους πεις πως είναι ρατσιστές, φασίστες, σεξιστές, ομοφοβικοί, ψυχοπαθείς, μισάνθρωποι, θα σκεφτούν πως   δεν ξέρεις τι λες, το έχεις χαμένο. Αν λοιπόν νομίζετε ότι είστε κανονικοί άνθρωποι, με υγιή ψυχικό κόσμο (μείον κανα δυο τραύματα της παιδικής ηλικίας), με την συνηθισμένη γνώση της ελληνικής γλώσσας (το Λύκειο), τότε απαντήστε μου: μιλάτε πάντα ελληνικά ή υπάρχουν φορές που μουγκρίζετε σαν τον άνθρωπο του Νεάτερνταλ; Ναι, η ερώτηση είναι απλή. Ξέρετε ελληνικά, έχετε λέξεις μέσα στο κεφάλι σας αρκετές για να πείτε   αυτό που επιθυμείτε; Είναι οι λέξεις αυτές κατάλληλες και τις έχετε στην διάθεσή σας όταν είστε θυμωμένη/ος, κουρασμένη/ος, αγανακτισμένη/ος, ή μήπως χάνονται και στην θέση τους μένουν μόνο βωμολοχίες σεξιστικού περιεχομένου, ρατσιστικοί χαρακτηρισμοί κι αφηρημένα παλιόλογα παντός καιρού (π.χ. μ@λ@κ@ς); Ορί...

Έχω  μια εξομολόγηση να κάνω: είμαι γυναίκα και δεν κάνω Παπ-τεστ. Γενικά δεν πηγαίνω σε γιατρούς, αλλά ειδικότερα αποφεύγω τελείως τους γυναικολόγους. Στην δουλειά και σε παρέες, όσες φορές το έχω αναφέρει ξεσηκώνεται κατακραυγή εναντίον μου από τις άλλες γυναίκες κι η φωνή της "κοινής λογικής" υψώνεται κατακρίνοντας την στάση μου. Εμένα φυσικά δεν με νοιάζει, αποφασίζω μόνη μου για το σώμα μου και δεν ρωτάω ποτέ κανένα για όλα όσα αφορούν μόνο εμένα, όμως τα ερωτήματα είναι δύο: 1) από πού κι ως πού υψώνεται αυτή η γενική κατακραυγή;  2) γιατί δεν πηγαίνω σε γυναικολόγους; Η απάντηση και στα δύο ερωτήματα εμπλέκεται με τους αντίθετους πόλους ενός ζητήματος εξουσίας, της εξουσίας που ασκεί πάνω στον άνθρωπο η Ιατρική. Οι γνωστοί μου  μού λένε πως πρέπει να συμμορφωθώ στην εξουσία γιατί δεν είναι εξουσία αλλά το καλό μου, που δεν το βλέπω. Εγώ λέω πως δεν θα συμμορφωθώ και το καλό μου θα το ορίσω μόνη μου. Υποθέτω ότι στο πρώτο ερώτημα, στο πώς δημιουργείται η α...