Η ΣΚΟΝΗ
Δεν θυμάμαι πολλά πράγματα από το παρελθόν. Όλο μαζί είναι στο μυαλό μου σαν τυλιγμένο σε αφρικανική σκόνη, αυτή την σκόνη που κάνει τα αντικείμενα θολά κι εσένα σου δημιουργεί την ανάγκη να ξεφύγεις, να βγεις σε καθαρό ουρανό. Δεν ήταν άσχημο, ούτε και σπουδαίο. Θυμάμαι καθαρά μόνο δυό τρία πράγματα Μια κοπάνα με τον Στράτο, με ψοφόκρυο Την κόρη της Λυκειάρχισσας «Λύκαινας» που έπεσε απ΄την ταράτσα του λυκείου Ένα μαχαίρωμα στην Life Τον Νίκο Π. που ξάπλωσε στις γραμμές του τραίνου Τον Σπύρο Τ. που σκοτώθηκε με την μηχανή Τον αδερφό της Τζούλιας που κρεμάστηκε Τον Θοδωρή που πέθανε από AIDS στην φυλακή Τον Γιώργο Ζ. που τον βρήκαν καμένο στα σκουπίδια Την Τούλα Μ. που την μαχαίρωσαν στην φυλακή Τον Τζίμη Τ. που πέθανε μια μέρα μετά την αποτοξίνωση Τον Δημήτρη Π. που πέθανε από φωτιά στο σπίτι του Τον Κώστα Κ. που έστειλαν απ’ την Ινδία το πτώμα του Τον Ανδρέα Σ, που δραπέτευσε από την φυλακή και σε ενέδρα στο πατρικό του, οι μπάτσοι τον πυροβόλησαν σαράντα ...