Πολιτικά Ημερολόγια

Διαβάζω στις εφημερίδες τα σχόλια κάτω από τις ειδήσεις της δολοφονίας της Ελένης στην Ρόδο τώρα, του Ζακ Κωστόπουλου πριν, ακόμα πιο πριν της κοπέλας που γέννησε μόνη της στην μπανιέρα και τρελαμένη από απελπισία πέταξε το μωρό στον ακάλυπτο. Εννοώ όλα τα εμετικά σχόλια, για τους θύτες, για τα θύματα, για διάφορους εμπλεκόμενους ή για άλλους ανθρώπους που ήδη σχολίασαν. Διαβάζω και κάτι αναλύσεις, ακόμα κι από αναρχικούς χώρους (τρομάρα να τους έρθει που είναι αυτή η βρώμα αναρχία) που μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο με την κακία που έχουν. Δεν καταλαβαίνω τα ίδια τα σχόλια πρώτα και μετά τους ανθρώπους που τα γράφουν. Τι δεν καταλαβαίνω; Να:     Καταρχάς δεν καταλαβαίνω πώς επιτρέπει στον εαυτό του ένας άνθρωπος να μιλάει έτσι, προφορικά ή γραπτά. Τις ξέρω τις δικαιολογίες, «εξοργίστηκα», «δεν κρατήθηκα», «θόλωσε το μάτι μου" κι "ήταν ο Ερμής ανάδρομος». Ωραία, κι εμένα θόλωσε το μάτι μου σήμερα, χτες, προχτές, κάθε μέρα θολώνει το μάτι μου και συνήθως θολώ...

Διάβασα την επιστολή των συμμαθητών του παιδιού που αυτοκτόνησε το Σάββατο μετά από μακροχόνιο bullying στο σχολείο του (http://www.mononews.gr/today-s-stories/sigklonizi-i-epistoli-ton-filon-tou-15chronou-aftochira-kata-ton-ithikon-aftourgon). Με συγχωρείτε πολύ, είναι αργά, πολύ αργά, το παιδί είναι πεθαμένο. Δεν το ωφελούν οι καταγγελτικές επιστολές μετά θάνατον, τον Βαγγέλη Γιακουμάκη επίσης δεν τον ωφέλησαν τίποτα, είναι κι οι δυό πεθαμένοι, η δικιά τους ιστορία τέλειωσε. Εξάλλου ο 15χρονος έκανε ο ίδιος καταγγελία στο σημείωμα της αυτοκτονίας του, κατονόμασε τους ηθικούς αυτουργούς κι είπε "εκδικηθείτε τους" όχι "ντροπή τους" όπως λέει η επιστολή των συμμαθητών του. Η ντροπή τι θα ωφελήσει τώρα που όλα τελείωσαν;  Γυρνάει το ποτάμι πίσω;  Οι συμμαθητές του λένε "οι λέξεις πονάνε". Ναι, πονάνε, όχι όλους όμως, μόνο τους ευαίσθητους σαν αυτόν που αυτοκτόνησε. Για τους υπόλοιπους, για τους χοντρόπετσους "κανονικούς" χρειάζον...

Αφορμή γι αυτό το κείμενο στάθηκε μια συζήτηση με γνωστό μου τις προάλλες. Ο γνωστός μου είναι αναρχικός, αντιφασίστας, αντισεξιστής, καταρτισμένος, καλλιεργημένος, ηθικό στοιχείο, γενικώς ένα άτομο πολύ υψηλού επιπέδου. Πάνω λοιπόν σε μια πολιτική συζήτηση μου είπε «από τα τρία, θα πάρει το μακρύτερο». Προς στιγμήν στο μυαλό μου δημιουργήθηκε ένα μικρό κενό. Όχι ότι δεν γνωρίζω την φράση, την γνωρίζω, ζω ανάμεσα στον κόσμο όπως όλοι μας. Όμως είμαι γυναίκα, δεν έχω τρία, ούτε μακρύτερο, γι αυτό δεν μπορώ να ταυτιστώ πραγματικά με το νόημα της φράσης αυτής κι όταν την ακούω το μυαλό ακινητεί στιγμιαία. Βρέθηκα λοιπόν σε αμηχανία όπως τόσες άλλες φορές κι είπα να γράψω ένα κείμενο για τα βρισίδια από την μεριά των γυναικών. Προσωπικώς δεν βρίζω ποτέ. Νευριάζω, βρίζω, αλλά δεν χρησιμοποιώ αυτές τις γνωστές βρισιές που σχετίζονται με τα γεννητικά όργανα και την σεξουαλική πράξη. Ο λόγος είναι απλός: αυτές οι βρισιές είναι φαλλοκρατικές, κατασκευάστηκαν από άντρες, παρουσιάζουν το...