Πολιτικά Ημερολόγια

Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή την πρόσφατη δολοφονία της φοιτήτριας στην Ρόδο, άκουσα πολύ αυτήν την πανηλίθια φράση "δεν έπρεπε να μπει στο αυτοκίνητό του την νύχτα". Όταν λέω "πολύ" εννοώ πως την άκουσα σχεδόν από όλα τα άτομα με τα οποία συζήτησα γι αυτό. Να μιλήσω λοιπόν εγώ που δεν μπαίνω σε κανενός το αυτοκίνητο μέρα ή νύχτα, για το πώς έγινε αυτό και τις συνέπειές του στην ζωή μου και στην ζωή των γύρω μου.  Καταρχάς να πω είναι πως δεν γεννήθηκα επιφυλακτική απέναντι στους άντρες, έγινα επιφυλακτική διδασκόμενη από όσα μου συνέβησαν. Το πρώτο περιστατικό που δεν θα το αναφέρω αναλυτικά στις φριχτές του λεπτομέρειες  (διότι δεν θέλω να το θυμάμαι εγώ η ίδια) συνέβη στα 18. Κάποια παιδιά από την γειτονιά μου που διασκέδαζαν στο ίδιο κλαμπ με εμένα, με πήραν με ένα φορτηγάκι της δουλειάς του μεγαλύτερου από όλους να με πάνε σπίτι μου γιατί είχα χάσει το τελευταίο λεωφορείο. Εννοείται ότι τους ήξερα όλους πολλά χρόνια, πηγαίναμε στις ίδιε...

Should we take anal-dysparevnia seriously?   Ετσι ονομάζεται η μοναδική εκτεταμένη μη χρηματοδοτούμενη από εταιρείες προφυλακτικών έρευνα, σχετικά με τον πόνο από το πρωκτικό σεξ. Δηλαδή «μήπως πρέπει να πάρουμε τον πρωκτικό πόνο στα σοβαρά;». Είναι μια έρευνα ποσοτική και ποιοτική, που περιλαμβάνει μεγάλο δείγμα γυναικών (ποσοτικό στοιχείο) που μέσα σε ετεροσεξουαλικές σχέσεις έχουν πρωκτικές σεξουαλικές επαφές, κι η έρευνα μετράει αν πονάνε, πόσο πονάνε, πώς σκέφτονται αυτόν τον πόνο, γιατί το κάνουν αφού πονανε, κλπ. Το «ποιοτικό» στοιχείο είναι πως η έρευνα δεν έχει κουτάκια με πολλαπλές απαντήσεις να επιλέξεις, σε αφήνει να περιγράψεις με δικά σου λόγια την απάντηση που θες να δώσεις. Η έρευνα συνολικά είναι σοκαριστική. Καταρχάς ο τίτλος της. Μετά τα ευρήματα της, τόσο σε αριθμούς, όσο και η εμβάθυνση στο ζήτημα του πόνου. Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, από τον τίτλο. Ο πόνος είναι ένας μηχανισμός προστασίας του σώματος που δείχνει στον κάτοχο του σώματος πως κά...

Έχω  μια εξομολόγηση να κάνω: είμαι γυναίκα και δεν κάνω Παπ-τεστ. Γενικά δεν πηγαίνω σε γιατρούς, αλλά ειδικότερα αποφεύγω τελείως τους γυναικολόγους. Στην δουλειά και σε παρέες, όσες φορές το έχω αναφέρει ξεσηκώνεται κατακραυγή εναντίον μου από τις άλλες γυναίκες κι η φωνή της "κοινής λογικής" υψώνεται κατακρίνοντας την στάση μου. Εμένα φυσικά δεν με νοιάζει, αποφασίζω μόνη μου για το σώμα μου και δεν ρωτάω ποτέ κανένα για όλα όσα αφορούν μόνο εμένα, όμως τα ερωτήματα είναι δύο: 1) από πού κι ως πού υψώνεται αυτή η γενική κατακραυγή;  2) γιατί δεν πηγαίνω σε γυναικολόγους; Η απάντηση και στα δύο ερωτήματα εμπλέκεται με τους αντίθετους πόλους ενός ζητήματος εξουσίας, της εξουσίας που ασκεί πάνω στον άνθρωπο η Ιατρική. Οι γνωστοί μου  μού λένε πως πρέπει να συμμορφωθώ στην εξουσία γιατί δεν είναι εξουσία αλλά το καλό μου, που δεν το βλέπω. Εγώ λέω πως δεν θα συμμορφωθώ και το καλό μου θα το ορίσω μόνη μου. Υποθέτω ότι στο πρώτο ερώτημα, στο πώς δημιουργείται η α...