Πολιτικά Ημερολόγια

Λένε πως την Ιστορία την ερευνούν επιστημονικά, την διατυπώνουν γραπτά και την γνωστοποιούν στο κοινό οι ιστορικοί, περίπου 50 χρόνια μετά τα γεγονότα. Εντάξει, όμως εμένα με νοιάζει η ιστορική μνήμη, με ενδιαφέρει πολύ το παρελθόν, αλλά κυρίως θέλω αυτά που έγιναν στον καιρό μου να τα καταγράψω, να τα ερευνήσω με το μυαλό μου, να βρω τις αιτίες τους και να τα χρησιμοποιήσω για να τροποποιήσω την πορεία της ζωής μου. Ναι, να τροποποιήσω την πορεία της ζωής μου, για το πολιτικό ον αυτό δεν σημαίνει «διδάσκομαι από την Ιστορία»; Πολλοί λένε πως τον Δεκέμβρη του 2008 όλα ήταν όμορφα και τίποτα δεν προμήνυε την «Κρίση» του 2010 που ακολούθησε. Όσοι το λένε ανήκουν σε κείνους που είχαν οργανώσει πολύ καλά την ζωή τους, είχαν καλή δουλειά, όμορφο σπίτι, σπουδαίο αυτοκίνητο, διακοπές στο εξωτερικό και γενικά προσηλωμένο το μυαλό τους στην κατανάλωση. Υπήρχαν πολλοί άλλοι που το παρόν τους εξαρτιόταν από το χαρτζιλίκι του μπαμπά τους και το μέλλον τους διαγραφόταν σκοτεινό, π.χ. οι χιλι...

Όλες οι εποχές του χρόνου είναι δύσκολες στα social media για τον άνθρωπο με την μέση λογική και τη μέση υπομονή, όμως τα Χριστούγεννα είναι μια πραγματική δοκιμασία. Ξαφνικά το ίντερνετ γεμίζει καρδούλες, ελαφάκια, σκίτσα πακέτων με εορταστικές κορδέλες και...λίστες με επιθυμίες: "αυτά τα Χριστούγεννα θέλω αυτό", "αυτά τα Χριστούγεννα θέλω το άλλο". Έχει και χειρότερα: " όχι μόνο το θέλω, αλλά και μου αξίζει ". Δεν ξέρω πόσων χρονών είναι όσοι τα γράφουν αυτά, αλλά οι μισοί στο ιντερνετ είναι πάνω από 18, γι αυτό ερωτώ αυτούς τους μισούς: Δεν μου λέτε, πάτε καλά; Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβετε ότι στην θέση που βρίσκεστε, είστε εντελώς κατά τύχη; Δεν έχει καμία σχέση η αξία σας με την θέση σας, η τύχη μόνο σας έφερε εκεί.  Αυτές οι λίστες μοιάζουν με γράμματα στον Αη-Βασίλη. Τι είστε, τίποτα παιδάκια του δημοτικού που ζουν μισό στην πραγματικότητα και μισό στα παραμύθια; Δεν βλέπετε γύρω σας; Δεν διαβάζετε ειδήσεις;  Άνθρωποι, εδώ, σε αυτήν τη...

Ενα τραγούδι των Στίχοιμα γύρω από τα πολιτικά συνθήματα των τοίχων που επικεντρώνονται στον καταναλωτισμό, την αστυνόμευση, την Κοινωνία του Θεάματος.

Είπα πως θέλω να λύσω τα μαλλιά μου και να τρέξω σε ένα λιβάδι με παπαρούνες; Ναι, θα το κάνω, αλλά προς το παρόν πάμε στο δεύτερο μέρος των σεξουαλικών βοηθημάτων. Ας δούμε πως τοποθετούνται στο ζήτημα οι άνθρωποι που τα χρησιμοποιούν,  τι δηλώνουν έμμεσα με την χρήση τους, ή  πώς φαίνεται να βλέπουν τον εαυτό τους, τους άλλους και τα σεξουαλικά βοηθήματα, ανα περίπτωση. Μέρος 2ο η ιδεολογική τοποθέτηση απέναντι στα σεξουαλικά βοηθήματα. Όλες οι πράξεις έχουν ιδεολογικό υπόβαθρο. Σύμφωνα με το συντακτικό, πίσω από κάθε πράξη που γίνεται υπάρχουν 3 στοιχεία, το υποκείμενο που δρα ή πάσχει, το γεγονός της πράξης (το ρήμα) και το αντικείμενο της πράξης που είναι ένας άλλος ή εμείς οι ίδιοι στην περίπτωση που το ρήμα είναι αυτοπαθές, όπως π.χ.  το ρήμα "αυτοϊκανοποιούμαι". Επομένως η ιδεολογική τοποθέτηση απέναντι στα σεξουαλικά βοηθήματα θα πρέπει να εξεταστεί ανάλογα με το ποιος δρα, σε ποιόν, με ποιο τρόπο, ώστε να αποκαλυφθεί εν μέρει η αλήθεια της.  Από όλη ...

Είπα ότι κάποια μέρα θα λύσω τα μαλλιά μου και θα τρέξω σε ένα χωράφι με παπαρούνες; Να, ορίστε, αυτά είναι τα μαλλιά μου. Πάμε στο τελευταίο κομμάτι του κειμένου.  Μέρος 3ο, η πολιτική ανάλυση πάνω στα σεξουαλικά βοηθήματα Είναι δυνατόν ένα τόσο προσωπικό ζήτημα όσο τα σεξουαλικά βοηθήματα να έχει πολιτική πλευρά; Ασφαλώς. Όχι μόνο το σώμα είναι το κατεξοχήν πεδίο άσκησης εξουσίας, αλλά ειδικά η σεξουαλικότητα και η αναπαραγωγικότητα των γυναικών είναι κυρίως πολιτικά ζητήματα. Σε όλες τις εποχές και όλες τις χώρες η πολιτεία αποφασίζει μέχρι ποια ηλικία είσαι παιδί και δεν μπορείς να κάνεις σεξ, με ποιόν μπορείς να κάνεις σεξ και με ποιόν όχι, αν μπορείς να εκπορνευτείς και υπό ποιές προϋποθέσεις, αν μπορείς να αποφύγεις μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Οι νόμοι της πολιτείας είναι απαγορευτικοί πρώτα (όχι αυτό κι όχι εκείνο) και ρυθμιστικοί μετά (ναι, αλλά έτσι). Υποτίθεται ότι η Πολιτεία ενεργεί ψάχνοντας να βρει την χρυσή τομή ανάμεσα στην ικανοποίηση των ελευθεριών του μέσ...

Δεν θέλω να γράψω αυτό το κείμενο, θέλω να λύσω τα μαλλιά μου και να τρέξω σε ένα λιβάδι με παπαρούνες. Κάποια μέρα που θα είμαι ανέμελη, θα το κάνω, μέχρι τότε όμως ας συγκεντρωθώ σε αυτό το γραπτό. Αφορμή για το κείμενό μου στάθηκε ένα δισέλιδο αφιέρωμα περιοδικού  υγείας και γυμναστικής στα σεξουαλικά βοηθήματα. Το περιοδικό το αγόραζα πολλά χρόνια, μέχρι που πέρσι μέτρησα τις σελίδες του, βρήκα 31 με ύλη και 109 με διαφημίσεις, οπότε το σταμάτησα. Το ξαναγόρασα εφέτος κι ήταν μεγάλη έκπληξη να βρω στην αρχή του σχεδόν, στην σελίδα 26 το δισέλιδο αφιέρωμα. Δεν είχα ποτέ σκεφτεί ότι τα sex toys είναι κάτι τόσο συνηθισμένο ώστε να μπαίνουν σε περιοδικά ευρείας κατανάλωσης για τις γυναίκες πρωτίστως, αλλά και ίσως για όλη την οικογένεια , τώρα όμως που το διαπιστώνω θα εξετάσω αυτό το αφιέρωμα μέσα από 3 πρίσματα: 1) την μεριά του αναγνώστη-καταναλωτή που ενημερώνεται, 2) την ιδεολογική τοποθέτηση πίσω από την χρήση σεξουαλικών βοηθημάτων και 3) την συνολική πολιτική πλευρά...