Πολιτικά Ημερολόγια

Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή την πρόσφατη δολοφονία της φοιτήτριας στην Ρόδο, άκουσα πολύ αυτήν την πανηλίθια φράση "δεν έπρεπε να μπει στο αυτοκίνητό του την νύχτα". Όταν λέω "πολύ" εννοώ πως την άκουσα σχεδόν από όλα τα άτομα με τα οποία συζήτησα γι αυτό. Να μιλήσω λοιπόν εγώ που δεν μπαίνω σε κανενός το αυτοκίνητο μέρα ή νύχτα, για το πώς έγινε αυτό και τις συνέπειές του στην ζωή μου και στην ζωή των γύρω μου.  Καταρχάς να πω είναι πως δεν γεννήθηκα επιφυλακτική απέναντι στους άντρες, έγινα επιφυλακτική διδασκόμενη από όσα μου συνέβησαν. Το πρώτο περιστατικό που δεν θα το αναφέρω αναλυτικά στις φριχτές του λεπτομέρειες  (διότι δεν θέλω να το θυμάμαι εγώ η ίδια) συνέβη στα 18. Κάποια παιδιά από την γειτονιά μου που διασκέδαζαν στο ίδιο κλαμπ με εμένα, με πήραν με ένα φορτηγάκι της δουλειάς του μεγαλύτερου από όλους να με πάνε σπίτι μου γιατί είχα χάσει το τελευταίο λεωφορείο. Εννοείται ότι τους ήξερα όλους πολλά χρόνια, πηγαίναμε στις ίδιε...

Should we take anal-dysparevnia seriously?   Ετσι ονομάζεται η μοναδική εκτεταμένη μη χρηματοδοτούμενη από εταιρείες προφυλακτικών έρευνα, σχετικά με τον πόνο από το πρωκτικό σεξ. Δηλαδή «μήπως πρέπει να πάρουμε τον πρωκτικό πόνο στα σοβαρά;». Είναι μια έρευνα ποσοτική και ποιοτική, που περιλαμβάνει μεγάλο δείγμα γυναικών (ποσοτικό στοιχείο) που μέσα σε ετεροσεξουαλικές σχέσεις έχουν πρωκτικές σεξουαλικές επαφές, κι η έρευνα μετράει αν πονάνε, πόσο πονάνε, πώς σκέφτονται αυτόν τον πόνο, γιατί το κάνουν αφού πονανε, κλπ. Το «ποιοτικό» στοιχείο είναι πως η έρευνα δεν έχει κουτάκια με πολλαπλές απαντήσεις να επιλέξεις, σε αφήνει να περιγράψεις με δικά σου λόγια την απάντηση που θες να δώσεις. Η έρευνα συνολικά είναι σοκαριστική. Καταρχάς ο τίτλος της. Μετά τα ευρήματα της, τόσο σε αριθμούς, όσο και η εμβάθυνση στο ζήτημα του πόνου. Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, από τον τίτλο. Ο πόνος είναι ένας μηχανισμός προστασίας του σώματος που δείχνει στον κάτοχο του σώματος πως κά...

Πάω στοίχημα πως πολλοί από όσους διάβασαν αυτό το αστείο   στο σάιτ με ανέκδοτα θα γέλασαν και θα είπαν «μα καλά, είπαμε, οι γυναίκες είναι χαζές, αλλά όχι και τόσο χαζές». Το είπαν χωρίς να αναρωτηθούν καθόλου: τι εννοούμε όταν λέμε «σέξ». Εννοούμε την πράξη η οποία φέρνει σεξουαλική ικανοποίηση, δηλαδή οργασμό; Αν αυτό εννοούμε, τότε υπάρχει τύπος σεξουαλικής πράξης που να ικανοποιεί ταυτόχρονα τις γυναίκες και τους άντρες; Η απάντηση είναι «όχι, δεν μας ικανοποιούν οι ίδιες πράξεις». Στους άντρες το επίκεντρο της ηδονής βρίσκεται στο πέος και στις γυναίκες στην κλειτορίδα. Η κλειτορίδα και το πέος δεν συναντώνται σε τίποτα που να έχει «μπες-βγες». Πώς λοιπόν καταλήξαμε όταν λέμε «Σεξ»   να εννοούμε όλοι αυτό που οι άντρες λένε σεξ; Είναι απλό: το περιεχόμενο των λέξεων το καθορίζει πάντα αυτός που έχει την εξουσία. Σε όλους στους τομείς της ζωής συμβαίνει αυτό. Ποιος είναι τρομοκράτης, ποιος κλέφτης, τι σημαίνει ιερό, τι σημαίνει ελευθερία, τι σημαίνει πειθαρχία...

Ναι, αυτά είναι τα γνωρίσματα που έχουν οι πριγκίπισσες στα παραμύθια, αλλά πως μπορούν να μπουν αυτές οι εικόνες μέσα στο κεφάλι κάποιας και να τυπωθούν τόσο πολύ που όχι σε ένα παρτυ μεταμφιεσμένων την αποκριά,   αλλά στο πάρτι γενεθλίων της στα 32 της να ντυθεί πριγκίπισσα, με τιάρα; Πού είδε τις κατάλληλες εικόνες και πόσες φορές τις είδε ως που να υποδύεται μισο-σοβαρά μισο-αστεία την πριγκίπισσα; Πρώτα από όλα η πριγκίπισσα είναι παντελώς άγνωστο πολιτειακό αξίωμα σε εμάς που ζούμε σήμερα στην χώρα και σε όλους όσους έζησαν στις ΗΠΑ, από όπου νομίζω πως ξεκίνησε αυτό το πανηγύρι. Υπάρχουν χώρες της Ευρώπης που έχουν πριγκίπισσες, εμείς και οι ΗΠΑ πάντως όχι, επομένως δεν έχουμε εικόνες από την καθημερινή μας ενημέρωση που να αναφέρουν την λέξη αυτή, ή να μας δείχνουν πριγκίπισσες, ακριβώς διότι δεν έχουμε βασιλεία. Τα παραμύθια είναι το μέρος που μπορείς να μάθεις γι αυτές, όσα γράφτηκαν πριν εκατοντάδες χρόνια, σε χώρες που είχαν βασιλεία, π.χ. τις σκανδιναβικές, των ...