Πολιτικά Ημερολόγια

Το ζήτημα είναι πως υπάρχουν πράγματα που για να δημιουργήσεις χρειάζεται χρόνος, δεν φτάνει το τώρα, την αξία τους την παίρνουν από την διάρκεια, το νόημα τους αποκαλύπτεται μέσα από την διάρκεια. Οι ανθρώπινες σχέσεις χρειάζονται χρόνο για να   δημιουργηθούν, κι όσο πιο πολύ διαρκούν τόσο περισσότερο αξίζουν για μας. Ο εαυτός μας για να μας γίνει κατανοητός, για να μπορέσουμε να δομήσουμε κάποιο νόημα γύρω από το γιατί κάνουμε όσα κάνουμε, απαιτεί χρόνο κι ενδοσκόπηση. Η ζωή μας αποκτάει νόημα αν την αναλογιστούμε στην διάρκεια της, αν την σχεδιάσουμε για πολλά χρόνια μετά, αν αναλογιστούμε τι πρέπει να κάνουμε ώστε να περάσουμε όμορφα όσο διαρκεί και στο τέλος της να μας θυμούνται με τον επιθυμητό για εμάς τρόπο.  «Να με θυμούνται» είναι ήδη ο πιο υψηλός ρεαλιστικός στόχος που μπορεί να έχει ο άνθρωπος της υπερμοντέρνας εποχής, ασύλληπτα υψηλός. Γνωρίζουμε ήδη από την προηγούμενη εποχή, την μοντέρνα/νεωτερική πως σε κάτι άλλο εκτός από τα γήινα δεν μπορούμε να...

E δώ και 10 χρόνια βρίσκομαι στην δυσάρεστη θέση να παρακολουθώ την εξέλιξη του φαινομένου της ζωής on-line και του ανθρωπότυπου που είχε ως αποτέλεσμα . Η ζωή on - line είναι μια εναλλακτική περιγραφή αυτού που στην Φιλοσοφία, την Κοινωνιολογία κλπ ονομάζεται υπερ-νεωτερική εποχή, υπερ-μοντέρνα ας πούμε. Το κύριο χαρακτηριστικό της είναι η διαφορά στην αντίληψη του χρόνου για όσους την ζουν. Ο χρόνος από την μια μεριά είναι πιεστικός ως προς το πόσο γρήγορα πρέπει να γίνουν όλα: fast food , fast track υποθέσεις, deadlines παντού, “αυτό έπρεπε να είχε γίνει εχθές». Από την άλλη μεριά o ίδιος χρόνος φαίνεται σαν να διαστέλλεται ή να πολλαπλασιάζεται χάρη στην τεχνολογική εξέλιξη των επικοινωνιών, μπορείς να είσαι μέσω του κομπιούτερ και του κινητού στις 10.00 σε σύνδεση με Αυστραλία, στις 10.02 σε σύνδεση με την καφετέρια στο χωριό σου, χώρια που μπορείς να διαβάζεις σχόλια στο Facebook και ταυτόχρονα στο Google plus σε δύο διαφορετικά παράθυρα στο κιν...

Αυτό το κείμενο πρωτοπέρασε από το μυαλό μου πριν δέκα χρόνια, όταν ξαφνικά οι παρουσιαστές ειδήσεων άρχισαν να λένε  το καταγέλαστο "όλοι όσοι" και βρέθηκε άνθρωπος γνωστός μου, από αυτούς τους πολλούς που μαθαίνουν γράμματα από την τηλεόραση και το ίντερνετ που προσπάθησε να διορθώσει εμένα όταν είπα "όλους όσους". Τον ρώτησα ποιός είναι ο κανόνας του συντακτικού που αποδεικνύει πως ό,τι μου λέει εκείνος είναι το σωστό. Δεν ήξερε τον κανόνα, έβαλε όμως "όλοι όσοι" στο Google και μου κατέβασε 300.000 αποτελέσματα, δηλαδή άρθρα που  περιείχαν την φράση του. Φυσικά δεν του έδωσα σημασία, γιατί ξέρω τον κανόνα και ξέρω το όνομά του, λέγεται έλξη του αναφορικού. Βλέπετε τον έχω διαβασμένο, όχι googlαρισμένο. Googlάρετε κι εσείς ό,τι δεν ξέρετε;  Έχετε ποτέ αναρωτηθεί πόσες από τις πληροφορίες στο Ίντερνετ είναι λάθος; Ξέρω τι θα μου απαντήσει ο πιθανός αναγνώστης, κάτι φλού που ταιριάζει σε πολλών ειδών ερμηνείες και ξέρω πως μου λέει ψέμματα: έχω προ...

Οι προδομένοι εραστές (Ζακ Πρεβέρ) "Εγώ είχα την λάμπα κι εσύ είχες το φως.  Ποιός πούλησε το φιτίλι;" Το παραπάνω ποίημα του Ζακ Πρεβέρ μιλάει για έναν προδομένο έρωτα. Ένα έρωτα που έσβησε μόνος του, που φθάρθηκε με την πάροδο του χρόνου. Ποιήματα σαν αυτά, για έρωτες που έσβησαν αλλά πρώτα έλαμψαν, φαίνεται ως δεν θα βλέπουμε πια στο μέλλον παρά μόνο από εφήβους, από εκείνους που δεν πρόλαβαν να μάθουν το μάθημα της πολιτικής ορθότητας στον έρωτα. Εντύπωσή μου είναι πως ζούμε σε ένα κόσμο μειωμένων προσδοκιών στα πάντα κι αυτό περιλαμβάνει όχι μόνο τις προσδοκίες μας ως πολιτικά όντα, αλλά ακόμα και τις προσδοκίες μας ως προς τις προαιώνιες και πανανθρώπινες ανάγκες μας, όπως είναι η αγάπη και ο έρωτας. Η γνώμη μου είναι πως στην ζωή, τα πάντα είναι πολιτική κι εμείς σε μεγάλο βαθμό χειρωγωγίσιμοι.  Η αντίληψη που είχε η κοινωνία για τον έρωτα προ μόλις 30 ετών, εκείνου που σε παρασύρει, σε γεμίζει, τον εξομολογείσαι και θες να τον φωνάξεις σε όλη την γη,...